ماه راهشو از اسمون جدا کرد

          کهکشونی که پر بود از ستاره

               تک تک سیاره هاشو صدا کرد

                   نگین انگشتری ابرا افتاد

                          بین غبار و مه و سایه گم شد 

دوستت دارم

هرچی که پیشت دارم آتیش بزن ولی دلمو نسوزون که برای عاشق موندن به پای تو بد جوری داره تاوان پس می ده .نمیدونم دوستاشتنمو قبول داری یا نهولی تا اخر دوستت دارم

کاش قلب وسعت می گرفت

         شمع با پروانه الفت می گرفت

                کاش توی جاده های زندگی خنده از گریه

        سبقت می گرفت 

تنهایی را دوست دارم  چون بر وفا نیست.تنهایی را دوست دارم چون تجربه اش کرده ام . تنهایی را دوست دارم چون عشق دروغین  در ان نیست .تنهایی را دوست دارم خواهم تنهاست .تنهایی را دوست دارم  چون در خلوت و تنهاییم در انتظار خواهم گریست  و هیچ کس اشکهایم را نمیبیند   

    روی سرنوشت انگار مهر این حادثه خورده

        همیشه بهم می گفتن تو دوباره  دیر رسیدی

            دوباره شکست و تاخیر با یک دنیا نا امیدی       

    حاضری دنیا رو بدی     فقط یه بار نیگاش کنی 

     به خاطرش داد بزنی    به خاطرش دروغ بگی 

     رو همه چی خط بکشی   حتی رو برگ زندگی 

  وقتی به اخر می رسند میرن سراغ

    یکی دیگه یادمون باشه هم دیگر رو

      زود ورق نزنیم

آخرش حرف خودم شد   

امدی شدی شکارم

عطر موهای تو پیچید

تو تمام روزگارم

تورا از خدا می خواستم

توی تک تک دعاهام